Alam mo bang ikaw yung naa-alala ko sa tuwing naririnig ko yang kantang yan? Kase, napupunta ka dun sa category nang mga tao na dumadaan lang sa life ko, mga taong gumagawa ng malaking impact kaso di naman tumagal. Ang sakit. Why do we have to be like this? We used to be okay naman diba? 

Ayoko mang mauwi tayo sa ganito pero wala akong magawa. Siguro hanggang doon lang yata talaga tayo. Miss na kita. Miss na miss. Tanga na kung tanga pero yun yong nafi-feel ko. Naa-appreciate ko nang sobra yung mga bagay na nagawa mo. Kahit di kalakihan, thankful pa rin ako. Salamat at kahit saglit lang napadaan ka sa life ko. 

I think this is it. Our story has come to an end. Alam mo naman siguro na mini-mean ko yung mga sinasabi ko sa iyo diba? I love you, phi. Di ako nagsisisi na nakilala kita. At kung magkakatagpo man tayo ngayon o sa susunod na lifetime naten.. Sabi nga ng kanta…. “In another life, I would make you stay. So I don’t have to say you were the one that got away.” 

I’d be like:

then, you’d be like: